Εξομολόγηση στον Άγιο Χαράλαμπο

Εκεί εξομολογούσα μέρα-νύχτα

– Και στον Άγιο Χαράλαμπο πόσο καθίσατε;

–  Ε, κάθισα μερικά χρόνια.  Εκεί εξομολογούσα μέρα-νύχτα, από είκοσι δύο χρονού παιδί… Όταν ερχότανε, ας πούμε, κάποιος, δεν μιλούσα εγώ. Μια φορά μίλησα, είχαν έρθει από το χωριό Βίρα τέσσερις προσκυνηταί και εκεί που καθόμουνα έξω στον περίβολο καθίσανε κι αυτοί. Και μίλησα στον καθένανε και του είπα για την οικογένειά του, για τα παιδιά του. Τα χάσανε… Με κοιτάγανε. Είπαν: «Τι είναι αυτά;». Με τη Χάρη του Θεού [τα βλέπω], τους είπα. Γι’ αυτό πρέπει να γίνομε όλοι καλοί. Τους είπα και κάτι διδασκαλίες.

Ήρθανε, λειτουργηθήκανε – παπαδάκος είκοσι δύο χρονού ήμουνα… Εξομολογήθηκαν, κάναμε και αγιασμό και φύγανε. Την Κυριακή… τι ήτανε αυτό; Την άλλη Κυριακή πενήντα από τη Βίρα! Κι άρχισα μετά, εξομολογούσα μέρα-νύχτα… Μέρα-νύχτα εξομολογούσα!

….

Τους εζεματούσα. Όποιος ερχότανε, είχα το Εξομολογητάριο εκεί πέρα… Ο,τι έγραφε μέσα. Ο,τι έκανες, αυτό…: «Για τόσον καιρό δεν θα κοινωνήσεις, για τόσο καιρό δεν θα κάνεις αυτό, δέκα χρόνια για να κοινωνήσεις». Αλλά μετά όμως μου ξεπεταγόταν καμιά φορά κανένας και ερχόταν, ε, τον ρωτούσα: «Πόσο καιρό έχεις να μεταλάβεις;». «Απ’ τα πέρυσι». « Ε, από τότε δεν ήλθες εδώ…». «Να, εγώ ήρθα εδώ πέρα, με φέραν, αλλά δεν τα έκανα αυτά που μου είπες. Είπα κολασμένος και κολασμένος, ούτε μετάλαβα ούτε και μπόρεσα να τα κάνω». Μετά ερχόταν ο άλλος, τα ίδια… Λέω, τι να κάνω εδώ πέρα; Τότε σωφρονίστηκα. Λέω τι κάνω τώρα; Σκοπός είναι [να σωθούν, όχι να λένε] «κολασμένος και κολασμένος», δηλαδή να απελπίζονται. Του έλεγα να κάνει μετάνοιες το βράδυ, Τετάρτη, Παρασκευή, Δευτέρα να μη τρώει λάδι κ.λπ. Και σιγά-σιγά άλλαξα, που λέτε.  Ο πνευματικός έχει την εξουσία…

– Που λύνει και δένει…

[Θα σας πω -σελ 254]