Τον μακαρίτη τον Φιλιππίδη  όταν τον γνώρισα

– Τον μακαρίτη τον Φιλιππίδη όταν τον γνώρισα πήγαινα με καράβι για τη Μήλο κι από μακριά [κοίταζα το νησί]… Είχα ανέβει στο κατάστρωμα και…

– Μαζί με τον Φιλιππίδη;

– Όχι. Μόνος.  Εκείνος ήταν κάπου παράμερα…

– Είχα ανέβει στο κατάστρωμα και κοίταζα… Μόλις εχάραζε… Μόλις άρχιζε να φέγγει. Και εκεί που κοίταζα, ήρθε κι ένας κύριος. Που πηγαίνεις; τον ρώτησα. Μου λέει, «στη Μήλο». Πρώτη φορά πας; «Όχι, είμαι από τη Μήλο, απ’ το νησί». Υπάρχει νερό; «Δεν υπάρχει νερό».  Έχει καμιά βρύση; «Όχι». Του δείχνω ένα  μέρος. Κει πάνω που είναι αυτά τα κοκκινωπά κλαδιά στο βουνό είναι καμιά βρύση; Πετάγεται και «Πω!», μου λέει, «είναι βρύση…». Γιατί μου είπες ότι δεν υπάρχει βρύση; «Από τη Μήλο είσαι;» με ρωτάει.  Εγώ, όχι, δεν είμαι. Μετά του έδειξα αριστερά σ’ ένα λόφο… Ξέρεις σ’ αυτό τον λόφο βλέπω αρχαίους ανθρώπους εκεί να περιφέρονται. Μου λέει, «βλέπεις εσύ κι εγώ δεν το κατάλαβα…». Τον ξέρεις αυτό τον λόφο; «Τον ξέρω».  Εκεί πέρα έχουν εύρει οι αρχαιολόγοι ένα αρχαίο συνοικισμό, αρχαιότατο, πρωτογόνου εποχής. Ακούς; του λέω. Άμα πας στη Μήλο ρώτησε και θα τα… [μάθεις].

– Αυτός ήτανε ο Φιλιππίδης;

– Όχι. Αυτός ήτανε ένας απ’ τη Μήλο. Ήτανε πυροσβέστης. Αξιωματικός της Πυροσβεστικής  Υπηρεσίας.  Ε, μετά πλησίασε ο Φιλιππίδης.  Ήτανε πίσω, άκουγε και τον ρώτησε [για τη συζήτησή μας]. «Μου λέει ότι δεν είναι απ’ τη Μήλο κι αυτός τα ξέρει πιο καλά από μένα, που είμαι απ’ εκεί… Δεν ξέρω τι… τι Γέροντας είναι αυτός», του λέει.

Λοιπόν με πλησίασε ο Φιλιππίδης και με προσκάλεσε να καθίσουμε. Καθίσαμε σ’ ένα πάγκο πάνω στο κατάστρωμα και εκείνος, ο κύριος Σάββας, έφυγε.

«Λοιπόν, δεν έχεις πάει στη Μήλο;». Όχι, πρώτη φορά πηγαίνω, του είπα και κάτι άρχισα να του αναφέρω. « Εγώ», μου λέει, «είμαι καθηγητής Πανεπιστημίου. Με γνωρίζεις;». Όχι, δεν σε γνωρίζω. Με γνωρίζεις εσύ; «Όχι, δεν σε γνωρίζω, ξέρω όμως ότι έχεις κάνει ασκητής…». Από που το ’μαθες; « Εσύ που το ’μαθες εκεί πέρα πως ήταν αρχαίος συνοικισμός;».  Εσένα σε φωτίζει η Χάρις του Θεού; «Όχι.  Εγώ», μου λέει, «δεν έχω φωτισμό από τη Χάρη…».

–  Ε, θα το ήξερε ότι ήσασταν…

– Όχι, δεν το ήξερε. Το κατάλαβε. Αυτός είναι θρησκειολόγος. Κατάλαβε ότι μόνον ένας ασκητής θα μπορούσε να πεί αυτά τα πράγματα.

Μου το εξήγησε. Του λέω, μωρέ, πως το ήξερες; « Ε, απ’ την  Επιστήμη», μου λέει. Μα τι ξέρει η  Επιστήμη; « Ε, αυτά τα οποία έλεγες μόνο ένας ασκητής μπορεί να τα πει. Δεν μπορεί ο καθένας να πει για εκείνο το πρωτόγονο και το αυτό…».

[Φουκαδάκης – σ 188]

[Θα σας πω – σ 130-132]